سیستم‌های خورشیدی مستقل از شبکه چند اینورتری

۱. حالت Master-Slave:

یک اینورتر به‌عنوان Master تعیین می‌شود و فرکانس و ولتاژ مرجع را تولید می‌کند.

سایر اینورترها (Slave) با استفاده از سیگنال‌های کنترلی (مانند CAN، RS485 یا اترنت) فرکانس و فاز خود را با Master هماهنگ می‌کنند.

۲.    کنترل Droop:

هر اینورتر به‌طور مستقل فرکانس و ولتاژ را بر اساس بار تنظیم می‌کند. با روش Droop، اینورترها با کاهش فرکانس یا ولتاژ در پاسخ به افزایش بار، به‌طور خودکار توان را بین خود تقسیم می‌کنند.

این روش نیازی به ارتباط مستقیم بین اینورترها ندارد و برای سیستم‌های غیرمتمرکز مناسب است.

۳.    ارتباط دیجیتال:

اینورترها از پروتکل‌های ارتباطی مانند Modbus یا CAN برای تبادل داده‌های فرکانس، فاز و توان استفاده می‌کنند تا همگام‌سازی دقیق انجام شود.

۴. PLL (حلقه قفل فاز):

هر اینورتر از یک حلقه قفل فاز (Phase-Locked Loop) برای تطبیق فاز و فرکانس خروجی خود با سیگنال مرجع (چه از Master یا شبکه داخلی) استفاده می‌کند.

۵.    مدیریت باتری و بار:

هماهنگی با کنترل‌کننده شارژ و باتری‌ها برای جلوگیری از ناپایداری فرکانس ناشی از تغییرات ناگهانی بار یا تولید انرژی.

انتخاب روش به طراحی سیستم، نوع اینورترها (مانند برند یا مدل) و نیازهای بار بستگی دارد. روش Master-Slave برای سیستم‌های کوچک‌تر و Droop برای سیستم‌های بزرگ‌تر یا غیرمتمرکز رایج‌تر است.